دهه هشتاد دهه هجوم مهاجرین ایرانی به خارج کشور بود . هجوم ایرانیان به اقصی نقاط دنیا در این دهه شروع شد . بعد از انقلاب 57 فضای ایران به ویژه از نظر سیاسی دگرگون شد . دو سالی از انقلاب نگذشته بود که جنگ نا خواسته و نا برابر، هستی و نیستی مردم را هدف قرار داد . ملیون ها ایرانی بطور اجبار به خارج پناه آوردند . تقریبا در هیچ کجا ی اروپا، آمریکا، کانادا، استرالیا و حتی آفریقا کشوری نبود که سیل ایرانی ها به آنجا سرازیر نشود . پناه آوردن به خارج گرچه نسیم آزادی در بر داشت، اما مشکلات فراوانی در پیش روی پناهندگان بوجود آورده بود . مشکلاتی همچون زبان فرهنگ و آداب و رسوم .
از آنجائیکه هر موجود زنده ای برای ادامه زیست خود بایستی خودش را با شرایط محیط تطبیق دهد، و پناهندگان ایرانی به کشور کانادا هم از این مسئله مبرا نبودند، لذا هزاران ایرانی پناه آورده به کشور میزبان برای ادامه فعالیت های فرهنگی، آموزشی خود نیز می بایست چاره ای می اندیشیدند و در همین راستا در سال 1987 جمعی از ایرانیان میهن پرست و فرهنگ دوست که در شهر مونترال زندگی میکردند بفکر چاره افتادند و اولین قدم آنها به وجود آوردن یک کانون فرهنگی بود که حداقل فرزندان ایران زمین و نسل جوانتر بتواند فرهنگ و زبان خودش را حفظ کرده، از یاد نبرده و به نسل های آینده انتقال دهد . بهمین روی در سال 1987 به همت عزیزانی که هم اکنون گرد پیری به سر و صورت آنها نشسته و چند نفری هم که چرخ گردون آنها را از میان ما ربوده، آموزشگاه دهخدا را بنا نهادند . نتیجتا صدها دانش آموز با فراگیری زبان شیرین فارسی از این مدرسه فارغ التحصیل شدند .
هم اکنون این آموزشگاه پرکارتر و منظم تر از پیش به فعالیت های فرهنگی خود ادامه میدهد و روزنه ی امیدی برای ایرانیان مقیم مونترال شده است که برای فراگیری زبان فارسی فرزندانشان نگرانی بسیار دارند
در حال حاضر این آموزشگاه با کوشش جمعی از ایرانیان میهن پرست به خدمات فرهنگی خود در مونترال، کانادا، ادامه داده و امید دارد که هر روز بهتر از روز پیش این مشعل فروزان فرهنگی را، پر نورتر و فروزانتر نگاه دارد